Jean Haudry o cechach charakterystycznych indoeuropejskiej religii

Krótkie streszczenie najważniejszych tez Jeana Haudry (wybitnego francuskiego badacza tradycji ludów indoeuropejskich) o indoeuropejskiej religii:


Religia indoeuropejska:
– jest politeistyczna i pogańska;
– odzwierciedla różnorodność ludu, a nie jedność kultu państwowego;
– jest tolerancyjna (zamiast uprawiać prozelityzm, wyznawcy zazdrośnie strzegą swoich rytuałów i Bogów)
– jest ezoteryczna i inicjacyjna;
– posiada mity i symbole, ale nie dogmaty;
– jest oparta raczej na działaniu niż wierze, raczej przeżywana niż rozważana;
– jest oparta na wypełnianiu tradycyjnych rytuałów;
– jest z natury religią polityczną, związaną z poszczególnymi ludami, które ją wyznają;
– jest religią przywódców, nie kapłanów i jest pozbawiona fanatyzmu;
– z niechęcią odnosi się do przesądu, zagranicznych kultów ekstatycznych oraz czarnoksięstwa;
– toleruje magię na poziomie praktyk prywatnych;
– uznaje podwójna naturę świętości: pozytywną i negatywną (czego skutkiem u wyznawców jest połączenie lęku przed urażeniem Boga z określoną bliskością i przyjaźnią z Bogiem);
– oparta jest na zasadzie trzech funkcji, wynikającej z pierwotnego kultu Bogów trzech niebios: nieba dziennego, czerwonego nieba (zorza i jutrzenka) oraz nieba nocnego.


Bogowie indoeuropejscy:
– uważani są za byty osobowe, o niemożliwej do dokładnego określenia naturze;
– związani są zarówno ze zjawiskami obserwowanymi w przyrodzie, siłami rządzącymi wszechświatem, zjawiskami społecznymi jak i panami tych zjawisk oraz sił;
– są związani z takimi ciałami niebieskimi jak Dzienne i Nocne Niebo (i powiązane z nimi Boskie Bliźniaki), Ziemia, Słońce, Jutrzenka, Księżyc;
– są związani z takimi pierwiastkami jak Ogień, Woda, Powietrze;
– w niektórych postaciach bliżsi są ludziom i uznawani są przez wyznawców za osobistych opiekunów.

1551500_1478271995718347_139722229_n
Indoeuropejskie obrzędy religijne:
– są związane z przywiązaniem społecznym na czterech poziomach: rodziny, wioski, klanu i plemienia;
– na poziomie rodzinnym odprawiane są przez głowę rodziny przy pomocy żony, na poziomie najwyższym przez króla, na pozostałych poziomach odprawiają je kapłani;
– świętowane są przez wspólnotę, do której można wejść przez urodzenie lub inicjację, obcy nie mogą brać w nich udziału;
– odprawiane są przy ogniu, niektóre ludy budowały również ołtarze;
– są zróżnicowane, o różnym stopniu złożoności, obejmujące zarówno ofiary jak i modlitwę;
– w najpierwotniejszej formie były proste i składały się z zaproszenia Boga do ogniska domowego, ofiary z posiłku dla Bogów, hymnów ku czci Boga;
– służą zyskaniu przychylności Bogów, oddaniu im czci i wzmocnieniu wspólnoty wyznawców;
– obejmują także poznanie woli Bogów przy podejmowaniu ważnych decyzji poprzez wróżby.

Niezwykle ważną rolę pełni kult przodków sprawowany poprzez: kult założycieli rodu, zmarłych członków oraz obrzędy pogrzebowe, kult Bogów lub istot boskich uznawanych za założycieli rodu lub wspólnoty.


Na późniejszym etapie rozwoju funkcję Bogów przejęli Herosi, a opowieści ludowe, cykle epickie i historyczne legendy odzwierciedlają pierwotny indoeuropejski model religijny, a także przetrwały chrystianizację i islamizację ludów indoeruopejskich.

Anglojęzyczne tłumaczenie tekstu Jeana Haudry można znaleźć tutaj:
http://www.new-antaios.net/2011/08/general-characteristics-of-indo-european-religion-dr-jean-haudry/
Fragment pochodzi z jego najbardziej znanej książki: „Indoeuropejczycy” (niewydanej dotychczas w języku polskim).

This entry was posted in Hipoteza trzech funkcji, Indoeuropejczycy, Mitologia, Religia and tagged , , , , by Wrehds. Bookmark the permalink.

About Wrehds

Kultura i tradycja ludów indoeuropejskich Strona poświęcona kulturze i tradycji ludów indoeuropejskich. O ile wspólne pochodzenie języków indoeuropejskich nie jest podważane, to kwestie wspólnoty kulturowej, etnicznej, lokalizacji pierwotnej ojczyzny, stopnia jednolitości językowej, struktury społecznej, szlaków migracji czy pierwotnej mitologii oraz religii pozostają przedmiotem licznych sporów. Wrehds (a właściwie: *wréh₂ds) to jedna z proponowanych przez językoznawców form słowa "korzeń" w hipotetycznym języku praindoeuropejskim. Georges Dumézil: „Nie wiem, jacy byli Indoeuropejczycy. Jedyne, co można stwierdzić przyjrzawszy się językom to, że gdzieś między Bałtykiem a Morzem Kaspijskim, między Dunajem a Uralem żyła pewna grupa ludów, które nigdy niewątpliwie nie tworzyły bardziej jednolitej całości niż później Grecy. Ludy te, mimo że posługiwały się już wówczas odmiennymi dialektami, mogły się jednak porozumieć – musiały też mieć jakiś wielowariantowy, lecz wspólny wszystkim system pojęciowy".

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s